Back to reality please…..

Frustratie als de aftiteling in beeld verschijnt, verrukking wanneer mijn download compleet is. Een week geen series, is een week niet geleefd. Zomerstops kom ik nauwelijks te boven, maar gelukkig kan ik me er nog net van weerhouden afleveringen te gaan herhalen.

De rollercoaster van persoonlijkheden, problemen, relaties en emoties kunnen mijn gemoed maken of kraken. Als bij een goed boek word ik opgeslokt door de uiteenlopende realiteiten die ik tevoorschijn tover op mijn computerscherm. Vampiers en bizarre andere wezens high op vampierbloed in True Blood, diep gewortelde wraakacties in Revenge en mythische taferelen en verraad in Game of Thrones. Je begrijpt dat de diepgewortelde liefde voor mijn series nogal veel tijd in beslag neemt. Naast mijn overvolle agenda met sportplannen, etentjes bij vrienden, avondjes in de kroeg en bioscoopbezoek, blijft er betrekkelijk weinig tijd over om mijn eigen leven, mijn eigen realiteit onder de loep te nemen. Hoe bedoel je vluchtgedrag?!

Wanneer ik eigenlijk de vacaturesites zou moeten doorlopen en ik tijd zou moeten besteden aan het feit dat ik op mijn 34e nog steeds niet weet wat ik wil, pak ik voor ik het weet de computer erbij en zet ik (na facebook gecheckt te hebben) de volgende aflevering aan. Lief en leed deel ik met alle, verre van realistische figuren die in real life waarschijnlijk met hun kontjes in te dure auto’s zitten. En ik, ik zit op mijn 1-kamer appartement op mijn Klippan en ik blijf me afvragen waarom ik geen steek verder kom. Misschien toch een idee om die computer eens een avondje ( of twee) uit te laten. Ik krijg al kippenvel bij het idee, maar ik denk toch dat ik de uitdaging aan ga want dat 1-kamerappartement ruil ik graag nog eens in voor een grote villa aan het strand, een vampier aan mijn arm en een draak in de tuin. Zucht....misschien is het te laat en is mijn beeld van de realiteit al enigszins vertroebeld......

Invasie van de slakken

Niet een, niet twee, niet drie, nee minstens vijftien naaktslakken op mijn jog route. Dat is veel, want mijn route door het park is beperkt tot één bepaald rondje en nee dat betekent niet dat ik eigenlijk maar één slak zie en deze minstens vijftien keer tel. Ik krijg altijd een beetje de kriebels als ik veel van zulk soort, op het eerste gezicht onschuldige maar slijmerige beestjes,  zie. Zeker als het er veel zijn en als het van die beestjes zijn waar je een lichte walging voor hebt ontwikkeld. Het doet me denken aan Men in Black, aan films van Stephen King en aan invasies van buitenaardse wezens, in dit geval in de  vorm van aardse slakken. Voor je het weet stikt het ervan en dan is het te laat. Nooit meer wordt je teruggezien na het  rondje joggen in het park. Of mensen om je heen verdwijnen op  mysterieuze wijze en voor je het weet ben je alleen op de wereld en wordt je omgeven door uit de kluiten gewassen naaktslakken. Naaktslakken met scherpe tanden en slijmsporen die bij aanraking ervoor zorgen dat je zelf in een giant naaktslak verandert.  Ze kunnen alleen in leven blijven als ze mensen eten, dus eraan ontkomen, not a chance! Betekent deze gedachten gang dat ik een rijke fantasie heb, betekent het misschien dat ik de sleur van het dagelijks leven niet aan kan, ben ik gewoon niet helemaal wijs of betekent het dat ik echt teveel horrorfilms heb gekeken?  Wat het ook betekent, stiekem geniet ik er wel van om deze theorieën de revue te laten passeren. De volgende keer kan het zomaar een killer eekhoorn zijn of een gans met vlijmscherpe klauwen waardoor ik me nooit meer  in het park vertoon. Voor nu ga ik dan nog maar een extra rondje rennen!

 

Stop met die vraag

Mensen, stop met het stellen van de vraag: ‘Hoe is het met jou en de liefde?’ Als er een woest aantrekkelijke man in mijn leven verschijnt met, niet onbelangrijk: de juiste schoenen. Zou ik dit echt geheim willen houden? Mocht dit trouwens gebeuren, hoop ik, dat ik niet elke single vriendin diezelfde, uiterst vervelende en te vaak gestelde vraag voorleg. Doe ik dit wel, spreek me er op aan! Zou er iets of iemand zijn die verliefde mensen betovert? En niet in positieve zin. Mensen in deze staat van ‘verstandsverbijstering’ lijken vergeten te zijn dat ze zelf, misschien niet eens zo lang geleden, zelf tot het land der singles behoorden. Ze vergeten dat singles óók een leuk leven leiden, dat singles niet op elk moment van de dag hun pijl gericht hebben op een potentieel. Singles hebben vrijheid,  ze kunnen doen waar ze zin in hebben. De hele dag in bed blijven liggen, maandenlang vertoeven in een land met witte stranden en wuivende palmen. Uit eten, uit drinken, uit dansen, natuurlijk gaan ze mee,  en geen discussies over het beheer van de afstandsbediening. Misschien heb ik nu al gezorgd voor fikse ruzies of heimwee naar betere tijden.

 

Voor sommige kan het te confronterend en pijnlijk zijn om stil te staan bij het single verleden wanneer je wéér toestemming moet vragen om een biertje te gaan drinken met je collega’s. Misschien is het een verdedigingsmechanisme van het menselijk brein, dat wordt ingeschakeld zodra de eerste afspraken met vrienden worden gecanceld, zodra de status op Facebook veranderd in ‘in een relatie’ of zodra de behoefte aan een avondje in de kroeg hangen geheel verdwijnt. Ik weet niet wat het is, maar is het hebben van een relatie wel echt zo’n begerenswaardige situatie? Na zeven jaar noem ik mezelf een rasechte single, en deze single is uitermate tevreden met haar leven midden in Amsterdam, compleet met leuke vrienden en een overvolle agenda. De uitdrukking ‘happy single’ doet zijn naam dus eer aan. Ik zal niet ontkennen dat een relatie tussen twee juiste mensen te gek is, maar of samen beter is dan single? Geen idee en heeft het zin je dit af te vragen? Liefde is niet te koop, dus waar het op neer komt is: leef je leven tot de max; en dit kan zowel samen als alleen. Maar stop, stop alsjeblieft met het stellen van die vraag!

 

 

 

 

 

 

Kop in het zand

Paniek! Ik kan het me levendig inbeelden. Alsof ik ontwaak uit een diepe slaap. Waar ben ik? Wat is er gebeurd? Waarom zie ik niets? Dan opeens wordt het duidelijk. Als in een flits schiet het als een filmpje voorbij. Het ongeluk! Adrenaline stroomt door mijn lichaam, een beklemmend gevoel. Ik wil het uitgillen, maar mijn stem stokt in mijn keel. Op dat moment hoor ik stemmen. Waarom hebben ze het over mijn gezonde hart wat nog jaren mee kan en over mijn schone longen waar een roker u tegen kan zeggen? Waarom willen ze weten of ik donor ben? Ik leef nog!

 

Dit is mijn ‘excuus’ om mijn kop in het zand te steken en te houden als het aan komt op donor worden, ik vind het eng! Het liefst zou ik de keus overlaten aan mijn nabestaanden, maar is dit eerlijk? Ik zie het al voor me, mijn geweldige hubbie to be, die geconfronteerd wordt met de dood van de liefde van zijn leven. In tranen stort hij zich op mijn (hopelijk echt) levenloze lichaam en op dat moment wordt er van hem verwacht dat hij een rationeel besluit neemt en het liefst zo snel mogelijk. Dat vergeeft hij me nooit.

 

Ik weet dus wat mij te doen staat. Mijn mening vormen over en een keus maken in. Misschien helpt het als ik een vergelijking maak voor mezelf. Neem nou bijvoorbeeld mijn kleding. Wat een verspilling als de inhoud van mijn kast, die vol zit met nauwelijks gedragen kleding, na mijn dood zonder nadenken in de prullenbak zou belanden. Jaren zouden mijn geweldige, met zorg uitgezochte kledingstukken nog mee kunnen, en mensen een warm, hip en comfortabel leven kunnen bezorgen. Okay, ik geef toe, misschien niet de allerbeste vergelijking, maar voor mij werkt het.

 

Ik zie het nut wel degelijk in, daarnaast houd ik er geen religieuze ideeën op na, dus in die zin heb ik er niets op tegen. Hoe mooi is het idee dat mijn hart, waarmee ik altijd met plezier geleefd heb, misschien wel iemand in de bloei van zijn of haar leven een geweldige toekomst kan bieden. De hoogste tijd om over het ‘eng vinden’ heen te stappen. Stoer surf ik naar de website www.donorregistratie.nl en, ik kijk, ik huiver en …….voeg de site toe aan mijn favorieten. Die kop gaat voor nu nog even terug in het vertrouwde zand.

 

Voor niets gaat de zon op........

Een dikke laag stof bedekt de Wii die je bij je telefoon kreeg. Je haar is vetter dan ooit en er staan nóg drie flessen van die vreselijke shampoo :s. Gratis, onweerstaanbaar maar niet altijd de beste keus. Zo scheurde ik een aantal weken geleden de grote kartonnen doos open waar mijn gratis Trouw fiets in zat. Nou ja, de onderdelen. Geen Ikea pakket in elkaar klussen deze keer, maar een fiets! Geen probleem, dacht ik, ik ga altijd los op die bouwpakketten. Pfew, bloed, zweet en tranen! Of nou ja, misschien alleen zweet, maar zeker wat uurtjes schroeven aandraaien en dat voor een rammelend en twijfelachtig resultaat. Fietsenmaker! help! Geen ritje naar Amsterdam dus op de nieuwe fiets, toen niet en nu nog steeds niet. Het noodlot sloeg toe, de gratis fiets (na het bezoek aan de fietsenmaker niet helemaal gratis meer) werd na een paar dagen gestolen! Verspilde moeite van de dieven, want het ding fietste nog steeds voor geen meter. Wij waren hem stiekem liever kwijt dan rijk dus het is geen gemis. Mijn moeder mist haar oude vertrouwde Volkskrant nog elke dag en ik fiets nu blij door Amsterdam op mijn nieuwe Hema fiets. Wij hebben ons lesje geleerd. Gratis klinkt vaak echt beter dan dat het in werkelijkheid is.

Animal Planet, niets voor mij.....

Pang!! Misschien als je niet kijkt, is het niet gebeurd. Je weet het, maar je wil het niet weten! Bambi! je moeder! Snik! Nog steeds staan de zakdoeken binnen handbereik tijdens deze scene van een van Walt Disney's toppers. Ook de Lion King staat bij mij bekend als een tranentrekker. Ik spoel de scene stug door, waar Mufasa van de rots valt en onder de voet gelopen wordt door de kudde gnoes. Aangezien deze scenes al teveel voor me zijn, weet ik dat Animal Planet niet de beste zender voor mij is. Ik kies er dan ook heel bewust voor dit niet te kijken, maar sommige 'so called friends' kunnen het niet laten om mij toch bloot te stellen aan de 'rules of nature'. Waarom?! Zo was ik onlangs op bezoek bij een vriendin en voordat ik het wist keek ik naar een groep jonge cheetahs die het hadden gemunt op een jonge impala. Als de cheetahs meteen een eind hadden gemaakt aan het leed van de kleine, onschuldige impala, had ik er misschien nog mee kunnen leven. Maar nee, ze waren niet opgevoed met de regel 'niet spelen met je eten'. Ze beten hem, lieten hem weer los zodat hij zich weer even vrij waande en het op een rennen zette, sloegen hem weer tegen de grond en zo herhaalde dit zich meerdere malen. Na mijn smeekbede en steeds weker wordende stemgeluid werd de tv op een andere zender gezet. Ik verkeer nu nog steeds in de illusie dat de impala gered is door zijn impala familie en dat hij nog een lang en gelukkig leven leidt. Ik weet dat ik mezelf voor de gek houd en wie weet komt er een tijd van acceptatie, maar voor mij voorlopig even geen Animal Planet.

Alleen in de keuken, een no go!?

De route er naartoe kun je inmiddels dromen, het vriesvak van de Albert Heijn. Je arm is al uitgestrekt en rijkt naar die overheerlijk en natuurlijk héle gezonde steenovenpizza, of wordt het toch de zoveelste roerbak maaltijd? Het is weer zover, je eet alleen vanavond.

Natuurlijk zijn er onder ons, die altijd beschikken over de meest geweldige inspiratie en die zich een avond zonder koken niet kunnen voorstellen. Ik houd mezelf voor dat er ook heel veel mensen zijn zoals ik.....toch??? Geen inspiratie en al helemaal geen zin om met 3 pannen op het vuur aan de slag te gaan. Wel met als uitkomst die uitgebalanceerde maaltijd, alles uit de schijf van vijf die ik me nog heel goed kan herinneren van de basisschool! Mensen vragen wel eens aan me: Als je niet kookt voor jezelf, wat eet je dan? Ik denk daar dan lang over na en verbaas me elke keer weer over hoe weinig groente en fruit ik eigenlijk eet. Ik zou inmiddels een groot vitaminetekort moeten hebben en toch ben ik ( voor zover ik weet) zo gezond als een vis. Ik kies voor zo snel mogelijk en zo makkelijk mogelijk, soep, omelet, salade, brood, pizza, pannenkoeken en misschien zo nu en dan een magnetron maaltijd, maar eigenlijk vind ik die persoonlijk niet te eten. De pannen komen tevoorschijn als er vrienden komen eten en ik sla natuurlijk nooit een etentje buiten de deur af. Sinds kort hebben mijn vriendinnen en ik een eetclub opgericht. We zijn totaal met zijn zessen en eten ongeveer om de week met elkaar. Geweldig! Vijf keer van de zes worden je de heerlijkste maaltijden voorgeschoteld. Ik raad het iedereen aan!

De supermarkten neem ik niets kwalijk, die doen zo hun best! Receptenkaartjes die waarschijnlijk inspirerend zouden moeten werken, maaltijdsalades, één persoons porties aardappelen en groenten en zelfs één persoons vers maaltijden! Helaas, bij mij slaat het niet aan. Natuurlijk hoop ik voor al die andere alleen kokers dat zij wel degelijk baat hebben bij de moeite die de supermarkten lijken te doen voor 'ons' en anders zit er niets anders op dan een geïnspireerde kokende partner aan de haak slaan. Mocht je deze al hebben, zorg dan dat deze partner de vriezer volpropt voor de avonden dat hij of zij de hort op is. Succes alleen kokende broeders en zusters!

Respect!

Iedereen heeft zich waarschijnlijk wel eens afgevraagd, liever doof of blind? Liever een wereld zonder telefoongesprekken, zonder het geluid van verkeer om je heen en zonder het luisteren naar je favoriete muziek? Of een wereld zonder kleur, nooit je spiegelbeeld kunnen zien en nooit op een terras kunnen zitten en mensen kijken. Beide niet veel bij voor te stellen met gezonde ogen en oren en een keus die je in werkelijkheid nooit zal hoeven en kunnen maken. Toch schiet dit altijd weer even door mijn hoofd als ik bijvoorbeeld een blinde met zijn hond of stok, vol zelfvertrouwen, voorbij zie schuifelen. Respect! Naast het gevoel van respect besluipt me echter ook altijd het gevoel van medelijden, maar is dit nodig? Hier stond ik onlangs weer eens bij stil tijdens een busrit waarbij er twee dove meisjes tegenover me zaten. Ik heb de hele rit het 'gesprek' tussen deze meisjes kunnen volgen en wat geweldig! Wat een enthousiasme en wat een dynamiek en dat alles in ' silence'. Het deed me denken aan een busrit in het buitenland, wanneer je weet dat je de enige Nederlanders bent en alles kan zeggen zonder dat iemand er ook maar iets van begrijpt. Een kick op zich! Ik weet niet of de meisjes deze kick ook voelden tijdens hun gesprek, maar they should! Ik heb mijn medelij aan de kant geschoven en plaats gemaakt voor respect!

Halfvol of halfleeg?

Wie ergert zich nog meer zo erg aan mensen die alleen maar kunnen klagen! Niets is goed, niemand is aardig, niemand is te vertrouwen....om gek van te worden! Wat ben ik blij dat mijn glas altijd halfvol is. Okay, gedeelde smart is halve smart, maar mensen stop met al die negativiteit!' Ergert u niet, verwonder u slechts' is een wijze spreuk van mijn moeder die ik nooit meer zal vergeten. Dus negatieve mensen, maak je deze spreuk eigen! Stel je eens voor hoe het leven eruit kan zien met een rooskleurige bril op. Gaat het even niet zoals je had gehoopt, gaan er niet 1 maar 2 computers kapot in 1 week tijd, scheurt je favoriete spijkerbroek, weer geen succes in de zoektocht naar een huis? Zwelg niet in zelfmedelij, maar let it go! Blijf lachen en realiseer je dat die zon echt schijnt achter de wolken. Het huis, bedoeld voor jou, is dichtbij en misschien vind je die wel op die nieuwe computer. Binnenkort kom je DE perfecte spijkerbroek tegen en heb je een geweldig excuus om hem te kopen. Hoe fijn moet het zijn om zo tegen de dingen aan te kijken. Ik zeg: try!!

Grof vuil, te gek!

En of grof vuil tot de verbeelding spreekt! Vanaf de gallerij kijk ik naar beneden en daar staat, te midden van onbruikbaar afval, een grote oude bruine kist......

 

Het is pikkedonker om me heen. Ik trek mijn jas wat strakker, een koude rilling over mijn rug. De zwakke vlam in mijn lantaarn doet zijn best om zoveel mogelijk licht te brengen, warmte is helaas teveel gevraagd. Zou ik er al bijna zijn? Voor mijn gevoel ben ik al uren onderweg. Ondanks de kou loopt er een druppel zweet langs mijn wang en klopt mijn hart in mijn keel. De kaart! Ik vouw hem open en sta....bijna op de juiste plek. Ik tast om me heen en voel een nis in de rotswand. Het is geen nis, maar een doorgang! Ik probeer er doorheen te turen, maar ook hier pikkedonker! Een, twee, drie...., tien tellen verder baan ik mij kruipend een weg door de smalle doorgang. Mijn lantaarn werpt een licht schijnsel op de donkere rotswand. Mijn oog valt op een glinstering in de verte....ik wil sneller kruipen maar dat lukt niet, mijn hart gaat nog sneller kloppen....zou het echt..? In het duister kan ik de vorm steeds beter definieeren...een kist!! Een kist met inhoud die mijn leven zal veranderen.....

 

Ok, back to reality!! :)

 

 

Dierenliefde

Either you love 'm or you hate them! Muizen! Bij ons op kantoor staan er meerdere boobytraps op de route van de kantoormuis, wachtend tot 1 van de muizen die even wordt afgeleid, letterlijk en figuurlijk in de val loopt. Vandaag was het zover, een stijf pluizig lijfje, gebroken nek, starende zwarte kraaloogjes. Wat zou zijn laatste gedachte zijn geweest? Kaas? zijn muizen kindertjes? Ik maak het mezelf wel heel erg moeilijk zo. Ik heb al moeite met het doodtrappen van een spin, omdat ik altijd denk dat de spinnen familie zich zal komen wreken! Verbaasd Ik zal me hier op een dag toch eens overheen moeten zetten. Misschien wanneer de muizen mijn huis belagen of wanneer de kakkerlakken feest vieren in mijn keukenkastjes.....we zullen zien!

 

Poncho's

Poncho's...wat ik me vandaag afvroeg...waarom zijn poncho's niet fietsvriendelijk?! Nederland = veel regen, Nederland = veel wind, Nederland = heel veel fietsers! Knieen, waar over het algemeen iedereen over beschikt, gaan niet samen met een poncho! Het is een wonder dat mensen in een poncho op de fiets zich nog kunnen concentreren op het verkeer om zich heen. Ik kon me alleen maar focussen op het droog houden van mijn benen. Mijn prioriteit gedurende mijn 15 min. durende fietstocht, was dan ook, de poncho zoveel mogelijk laten bedekken. Ik kwam dus deze regenachtige dag niet alleen koud en nat aan op mijn werk, maar ook gefrustreerd. Het gele gevaarte is vandaag niet meer mee naar huis gegaan, dus als het morgen weer regent wordt het toch echt weer slingerend met 1 hand aan het stuur en in de andere hand onze gouwe ouwe plu!  Dan heb ik in ieder geval de zekerheid dat ik nat en koud aankom op mijn werk! Cool